APTAL GİBİ GÖRÜNMEMEK İÇİN MAHVETTİĞİM HAYATIM

    APTAL GİBİ GÖRÜNMEMEK İÇİN MAHVETTİĞİM HAYATIM    

    Uzaklarda, eminim acayip güzel hayatlar var. Gözümü kırpmadan bakabileceğim çok daha değerli insanlar ve eğlenceler. Bir şeyden de ayrıca eminim ki; onlar ulaşılmaz değil. Haydi, ne duruyorsun o zaman!
    Edebiyat bütün pençeleriyle alnıma konmuş bir kartal. Sanat, 'pençelenen yerden' göz çukuruma dolan, suratımdan sızan, beni acınacak hale getiren parlak şey. İnsanları da katarsak buraya, göğe yükselmeme az kaldı. Lafı mı olur geride kalmanın!
    Yaşamımın sayılı günleri varken nereye yükseleceğim? İronik bir öngörüde 'bu başlıkla' saldırıyorum kendime. Aynı zamanda da bir gerçeklik var, zihinsel yönden beni dezavantajlı kılan bu düşüncemle hayatımı mahvettiğime de inanmış bulunuyorum. 
    Sabahın çok erken saatlerinde, kendime bakışım dipsiz derinlikten gelip vuran dalgaların yakıcı acısına benziyor. Çizdiği kırbaç eğrileri kumsalın altın sarısı kumlarını acı versin diye suratıma, hemen arkamda dört sıradağlara uzanan makilik orman gölgelenmiş bulutlarla soğukluğunu gövdeme ve çayırlarla otların arasında açan çiçeklerin belli belirsiz ipsi dikenleri ayaklarıma ve ellerime batarak benliğimi yok sayıyordu. Bu kadar acının arasında köyümdeki buğday ve arpa başaklarının rüzgarda salınışları geldi aklıma. On santimden uzun başaklar birbirlerine titrerlerken, bu başakların saygınlığı diyecektim... İyimser şeyler tümüyle de. 
    Birbaşıma kaldığımda, iç sesimin uyumuna kendimi bıraktığımda, farklılaşan günlerim olmakta, böyle de düşünmekteyim içimden çıkıp karşıma geçerek. Mızrakları kendime doğrultarak desem daha doğru. Yine de kendi şövalyem olmak gururunu yaşıyorum. 
    Ömrüm boyunca, hayatımı ezen koşulların hiç olmaz ise bazılarından kurtulmak için mücadele ettikçe, buna karşılık kendimi benzer koşullar tarafından kuşatılmış olarak bulduğum çok oldu. Aptal görünmemek -elbette bunu kabul etme nedenim neden olsun ki, demeden, bir yoklama çekmek hayata- için olayların örgüsünden bana karşı olanları çekip atmaya çalıştım. Bu mücadeleyi verirken başka şeylere ayıracağım zamanlardan çalmayı yeğledim. Diyelim ki, beni boğmakta olan bir eli boğazımdan uzaklaştırırken attığım bıçak darbelerinden bir tanesi, bıçağı sapa kaydırdığım için, şah damarıma da bir darbe yemiş oluyordum. büyük ve kansız pencereden bakarsam; o eli söküp atan kendi elimin, beni kurtarırken boynuma bir ip de geçirdiğini fark ediyorum. İpi boynumdan çıkarıyorum büyük bir dikkatle -bu kadar aklım var- ama bu kez de kendi ellerimle boğazımı sıkmama ramak kalıyor. 
    Keni kendisinin kölesi olmayanları özlüyorum, onların yanında durmak için başka şehirlere kaçıyorum. Başka ülkelere. Şimdilerde, aynalarda gördüğüm suretim, 'Aferin eşek kafalı' demekte. Zayıf ve beli büküklük tamam da, zihni sulanmak da ne demek bir Pazartesi günü?!
    Sevgi ve saygıyla kalın.
















Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KENDİME BAKABİLDİĞİM ORANDA ALEMDE HER ŞEY TANIDIK

  KEND İ ME BAKAB İ LD İĞİ M ORANDA ALEMDE HER Ş EY TANIDIK                  Doğanın içinde doğayla nasıl çalışırız ve karşılıklı nasıl anlayış sahibi oluruz konusunu irdelemek istiyorum. Bu yazıyı bu maksatla yazdım. Anton Çehov ile Lev Tolstoy bir kır gezisinde gördükleri bir at üzerine konuşurlarken, Tolstoy’un, güneşi, toprağı, çimeni, çiçeği atın hisleriyle anlatması üzerine Çehov, “Bundan önceki yaşamında at olarak yaşamış olmalısın” deyince, “Kendime bakabildiğimden beri alemde her şey tanıdık” der Tolstoy.                Ne yapıyorsak yapalım, kendimize bakabilmeyi doğanın içinde olarak, hafızalarımızda izleyerek, öğrenerek, işleme ve anlayış pratikleri yaparak tanıdık hale getirebiliriz.                “Hiçbir şey yerinde durmuyor; değişim ve dönüşüm b...
Devamı

YAZMA İŞİ

   YAZMA İŞİ    Gezgin Mimar Aydın Boysan’ın yazmak çocukluk hayalidir. “Mutluluk düşüdür” kendi deyimi ile. Hasan Pulur bir gün Hürriyet Gazetesi’nde ona “Haftalık mizah yazılarına” başlama fırsatı sunmak için Aydın Boysan’ın evine gelir sohbet arasında bu teklifi de yapar.    Aydın Boysan, “Yazamam ne yazık ki… Dertler beni esir aldı… Kendime sahip değilim…” der.    Hasan Pulur onu sabırla dinler uzun uzun. İki saat sonra bir formül bulunur: “Sana dertlerine karşı koyma gücü verebilecek tek çare, kendini yazma uğraşına vermendir” der.    Aydın Boysan’ı kurtaracak yol buydu. Olay onun zihninde ona güç verecek ışıklar çaktırmıştı. Kabul etti ve başladı.    Kendi adını sabah erkenden gazetede gören Aydın Boysan pek sevinir. Yazmaya daha bir heveslenir. On yıl süresince yazar. Bu yirmiye yakın kitabın yazılmasını da tetikler.    Üniversite hazırlık dönemimde olmalı, ben de Cumhuriyet Gazetesi Okuyucu Köşesi’...
Devamı

GEÇEN GİDEN BİR HAYAT VAR

     GEÇEN GİDEN BİR HAYAT VAR          Lev Nikolayeviç Tolstoy, "Kalbine bir sor, böyle yaşanır mı?" diye yazar. Yılmaz Erdoğan, "Kaça ayrıldık bilmiyorum, ama ayrıldık." ve Kafka Okur adlı dergideki, "Beni böyle perişan eden şey umuttu." diye karşıma çıkar yaşanan günlere serzeniş.     Zülfü Livaneli, "Belli bir yaşta insanın kendini kanıtlama çabası, kendini anlama çabasına dönüşmelidir." der ve devam eder: "Ne var ki bazıları yaşlanır ama olgunlaşamazlar; ömürlerinin sonuna kadar başkalarının kendileri hakkında ne düşündüğü en önemli konu olarak kalır. Beğenilmek, sevilmek ister ve bütün güçleriyle bunu sağlamak için uğraşırlar. Bazıları da belli bir olgunluğa erişince, kendilerini beğendirmeye çalışmaktan vazgeçer ve dünyayı daha rahat bir gözle seyretmeye başlar. Bu aşamada kişinin 'nasıl göründüğü' sorusu önemini kaybeder; bunun yerine kendisinin 'dünyayı ve insanları nasıl gördüğü' öne çıkar. Değeri ölçülmeye çalışıla...
Devamı