SEN BİLMİYORSAN, BAŞKASI BİLİYOR SENİN İÇİN

    SEN BİLMİYORSAN, BAŞKASI BİLİYOR SENİN İÇİN

    11 Mart 2011, Fukuşima. Dünyaya nükleer saldırımızın tarihi. Konuşmacı Richard Lester. Dinleyicilerden biri Gündüz Vassaf.
    Lester, Japon hükümetinin nükleer danışmanı. Japonya başbakanıyla görüşmesinden sabah dönmüş. Şimdi iyi dinleyin: Denizleri bugün hala zehirlemekte olan, boyutlarını anlayamadığımız nükleer sızıntının, doğal felaketten değil cürümden kaynaklandığını anlattı. 
    Nükleer santralı işleten özel şirket. Denetleyen hükümet komisyonu. Komisyon üyeleri kimler? Aralarında nükleer santralin sahipleri de var. Cürüm/Suç işleyen onlar, cürümün engellenmesini denetleyen onlar. Neticede: Güvenlik uyarılarını dinlememişler. Masraflardan kaçmışlar. raporları örtbas etmişler. Felaket şu anda sürüyor. Ellerinde 30 milyon ton nükleer atık, koyacakları yer yok. Üç yılda bir yer değiştirmesi gereken, yol kenarlarında, tarlalarda, milyonlarca çuvalda.
    Deniz dibine gömmeyi düşünüyorlar. Kıyıya vuran binlerce ölü balıkları hatırlayınız. O kıyılarda normal zamanlarda balık tutan ve tuttuğunu bebeğine yemek yapanlar! Çuvallardan, bidonlardan sızan... Gezegenimizde hayatın başladığı sular zehirlenecek. Kaçacak yer bırakmayacak. 29 bin ölü halk. Modern Japon insanı! Halkın neden haberi var/yok?
    Gündüz Vassaf'ın 'Ne Yapabilirim?' kitabını okurken, Japonya başbakanı Tokyo'yu komple boşaltmayı bir çare olarak da düşünmüş. Hay geri zekalı, defol git hapishaneye demek istiyorum.

    "Yaşının ruhuna sahip olmayan yaşının tüm sıkıntılarını yaşar" der Voltaire. 
    Sevgi ve saygıyla kalın.

     

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KENDİME BAKABİLDİĞİM ORANDA ALEMDE HER ŞEY TANIDIK

  KEND İ ME BAKAB İ LD İĞİ M ORANDA ALEMDE HER Ş EY TANIDIK                  Doğanın içinde doğayla nasıl çalışırız ve karşılıklı nasıl anlayış sahibi oluruz konusunu irdelemek istiyorum. Bu yazıyı bu maksatla yazdım. Anton Çehov ile Lev Tolstoy bir kır gezisinde gördükleri bir at üzerine konuşurlarken, Tolstoy’un, güneşi, toprağı, çimeni, çiçeği atın hisleriyle anlatması üzerine Çehov, “Bundan önceki yaşamında at olarak yaşamış olmalısın” deyince, “Kendime bakabildiğimden beri alemde her şey tanıdık” der Tolstoy.                Ne yapıyorsak yapalım, kendimize bakabilmeyi doğanın içinde olarak, hafızalarımızda izleyerek, öğrenerek, işleme ve anlayış pratikleri yaparak tanıdık hale getirebiliriz.                “Hiçbir şey yerinde durmuyor; değişim ve dönüşüm b...
Devamı

YAZMA İŞİ

   YAZMA İŞİ    Gezgin Mimar Aydın Boysan’ın yazmak çocukluk hayalidir. “Mutluluk düşüdür” kendi deyimi ile. Hasan Pulur bir gün Hürriyet Gazetesi’nde ona “Haftalık mizah yazılarına” başlama fırsatı sunmak için Aydın Boysan’ın evine gelir sohbet arasında bu teklifi de yapar.    Aydın Boysan, “Yazamam ne yazık ki… Dertler beni esir aldı… Kendime sahip değilim…” der.    Hasan Pulur onu sabırla dinler uzun uzun. İki saat sonra bir formül bulunur: “Sana dertlerine karşı koyma gücü verebilecek tek çare, kendini yazma uğraşına vermendir” der.    Aydın Boysan’ı kurtaracak yol buydu. Olay onun zihninde ona güç verecek ışıklar çaktırmıştı. Kabul etti ve başladı.    Kendi adını sabah erkenden gazetede gören Aydın Boysan pek sevinir. Yazmaya daha bir heveslenir. On yıl süresince yazar. Bu yirmiye yakın kitabın yazılmasını da tetikler.    Üniversite hazırlık dönemimde olmalı, ben de Cumhuriyet Gazetesi Okuyucu Köşesi’...
Devamı

GEÇEN GİDEN BİR HAYAT VAR

     GEÇEN GİDEN BİR HAYAT VAR          Lev Nikolayeviç Tolstoy, "Kalbine bir sor, böyle yaşanır mı?" diye yazar. Yılmaz Erdoğan, "Kaça ayrıldık bilmiyorum, ama ayrıldık." ve Kafka Okur adlı dergideki, "Beni böyle perişan eden şey umuttu." diye karşıma çıkar yaşanan günlere serzeniş.     Zülfü Livaneli, "Belli bir yaşta insanın kendini kanıtlama çabası, kendini anlama çabasına dönüşmelidir." der ve devam eder: "Ne var ki bazıları yaşlanır ama olgunlaşamazlar; ömürlerinin sonuna kadar başkalarının kendileri hakkında ne düşündüğü en önemli konu olarak kalır. Beğenilmek, sevilmek ister ve bütün güçleriyle bunu sağlamak için uğraşırlar. Bazıları da belli bir olgunluğa erişince, kendilerini beğendirmeye çalışmaktan vazgeçer ve dünyayı daha rahat bir gözle seyretmeye başlar. Bu aşamada kişinin 'nasıl göründüğü' sorusu önemini kaybeder; bunun yerine kendisinin 'dünyayı ve insanları nasıl gördüğü' öne çıkar. Değeri ölçülmeye çalışıla...
Devamı